Nachtelijke visite

Nachtelijke visite ‘s Avonds laat trekt de wind aan, golven rollen de ankerbaai in en slaan niet ver achter Luna kapot op de kade en keien. Het wordt laag water en we zitten voor ons gevoel een beetje in de val. Door de harde wind zouden we meer ankerketting willen steken voor meer houdkracht. Maar we durven niet verder naar de kant omdat we niet zeker zijn of we met deze golven wel voldoende water onder de kiel houden. Na een paar keer buiten te kijken beslissen we dat het anders moet, het achterschip ligt inmiddels in de ontstane branding. Als het anker krabt liggen we binnen een paar tellen op de rotsen. De wind fluit door alle masten en lijnen in de haven- en ankerbaai. Het is rond twee uur ’s nachts, we starten de motor, maken een plan en gaan ankerop. Er is een deel van de ankerbaai dat vrij moet blijven voor de veerpont om te kunnen keren. We besluiten dat nood wet breekt en zoeken een hoekje op de grens van het toegestane ankergebiedje, waar we niet te veel tot last zullen zijn en hopelijk ook nog een paar dagen kunnen blijven liggen. We steken voldoende ankerketting en liggen een stuk rustiger dan eerder, blij dat we verkast zijn! We kijken naar ons oude plekje en kunnen haast niet geloven dat we daar net lagen, de golven beuken op de rotsen. De jachten rondom ons worden als speelballen heen en weer gekwakt. Nadat de adrenaline wat is gezakt duiken we ons bed in, slapen gaat lastig. We kijken met een half oog naar een serie op onze telefoons. Op een gegeven moment hoort Ysbrand in de verte stemmen roepen. “Brech, komt dat geschreeuw van jouw serie-tje?’’ Nee, ik heb ‘m helemaal stil staan. Shit, naar buiten!!” Brechtje sprint naar buiten en ziet dat het mis is. Twee jachten zijn vervaarlijk dichtbij en dreigen elk moment door de wind tegen ons aan te slaan. We zetten ons deklicht aan zodat ze ons kunnen zien en starten zo snel mogelijk de motor, dan kunnen we iets mocht het mis gaan. Het is niet duidelijk wat er aan de hand is, of dat ze net zijn binnenkomen varen en een plekje zoeken in het ruige weer of dat er wat anders aan de hand is. Brechtje roept zo hard ze kan dat de jachten weg moeten blijven “Move, move!” Dan herkennen we een van de jachten van verder op in de baai. Het heeft een Frans jong stel aan boord, we weten dat ze motorproblemen hebben. Dit is niet het moment om een losgeraakt jacht weg te moeten slepen… Het andere jacht is een stuk groter dan Luna, die willen we echt niet tegen ons aan hebben. De twee jachten zitten met hun ankers en kettingen aan elkaar vast en draaien om elkaar heen. Ongeveer tien meter voordat het vervaarlijke duo tegen Luna aan zal slaan geeft het grotere jacht vol gas, schiet los en vaart, rakelings langs een andere boot, een eindje weg. Het kleine jacht heeft geen tijd en ruimte om nog iets te doen en haakt achter onze ankerketting. Het botst tegen de boeg van Luna, met wat duw- en trekwerk lukt het om ze los te krijgen van onze ankerketting. Zij krijgen op hun beurt de motor gestart en kunnen weer zelfstandig varen. Ze bieden meteen excuses aan, wij spreken af (schreeuwend tegen de harde wind) elkaar morgen nog even op te zoeken (‘we see each other tomorrow, go find a save place to anchor’). Ons anker heeft geen krimp gegeven, we kunnen op onze plotter en in de peiling zien dat we geen meter zijn verschoven. De schade is bij ons beperkt tot een paar krasjes op de boeg, we verwachten dat het kleine Franse jacht meer te lijden heeft gehad. We zijn kapot van de twee nachtelijke avonturen, maar slapen lukt ook niet echt. We suffen de rest van de nacht wat en hebben de volgende ochtend een katterig gevoel. Gelukkig regent het buiten en staat er nog een straf windje, we blijven lekker nog even binnen of beschut achter de buiskap.