Spain September 29, 2024 20°

Een verboden wandeling op eiland Tambo –  Combarro
’s Ochtends na het ontbijt gooien we de trossen los. Het zonnetje schijnt en we zetten koers naar Combarro – Ria de Pontevedra . Ria de Arousa slaan we over, met meerdere redenen: er zijn afgelopen week diverse malen meldingen van orkas gedaan en van andere zeilers begrijpen we dat het een erg volgebouwde Ria is die druk bevaren wordt door grote visserijschepen. Dus we besluiten die over te slaan.
Jantine staat aan het roer, het zonnetje schijnt, het fokje duwt wel vrolijk mee, er is helaas niet voldoende wind voor vol tuig. We genieten van de groene heuvels en de blauwe oceaan om ons heen.  We koersen tussen de eilanden bij Ria Arousa door, om zo snel mogelijk weer in ondiep water te kunnen zijn. Ineens schrikt Ys zich rot en zet de motor vol bij ‘daar dichtbij de boot zwemt wat groots’ wijst hij, ‘het spatte als of er iets op iets anders jaagde’. Terwijl Jantine en ikzelf met verrekijker het water afspeuren, op zoek naar grote zwarte vinnen, scheurt Ys naar ondiep water toe.  Er is niks te zien door de verrekijker en na een half uur is de schrik wel wat gezakt. Rui van de telegram orka app groep neemt de melding serieus en stuurt een waarschuwingsbericht uit voor een mogelijke sighting bij Ria Arousa. Zo zijn andere zeilers in het gebied gewaarschuwd om uit te kijken tijdens het varen.
We varen langs Isla de Ons Ria de Pontevedra binnen. Daar is een groot spektakel van zeilwedstrijden! Diverse klassen boten, van grotere zeiljachten tot kleine optimisten, liggen verspreid over de Ria in verschillende wedstrijdvelden. We sturen tussen de wedstrijden door en aan het einde van de middag komen we aan bij Combarro. Het anker nog niet als Jantine ineens roept ‘dolfijnen!’  We worden verrast door een groep dolfijnen die salto’s makend voorbij komen zwemmen. Wauw!
’s Avonds eten we heerlijke zeevruchten/vis samen met de crew van de Borgnefesses in een van de vele restaurantjes aan het water. Jantine’s tas is inmiddels ook aangekomen, fijn!
De volgende ochtend willen we het eiland Tambo bezoeken. Een eiland ligt een paar honderd meter van de kant. Schijnbaar is dit oud militair terrein en was het vroeger ook op Google maps geblurd gebied. Met de dinghy scheuren we richting het eiland en stappen via het strand het bos in. Vrijwel direct komen we bij een vervallen gaarkeuken en fantaseren over de mannen en vrouwen die hier de kost gegeten hebben. Daarna wandelen we door over het dennennaaldenpad. Na een minuut of 20 komt er een groep toeristen ons tegemoet en vraagt de bijbehorende gids ‘bij welke groep horen jullie?’ Wij antwoorden dat we met onszelf zijn en per dinghy naar het eiland zijn gekomen. De gids waarschuwt ons dat dit absoluut verboden is en er hoge boetes opstaan als we door de militairen gesnapt worden. Het is dan wel oud militair oefengebied, het is alleen toegankelijk met een (dure) begeleide tour. Oeps! We bedanken de gids voor de waarschuwing en besluiten dan maar om te keren en met de dinghy naar het dorp te varen om dat verder te verkennen. Daar zijn we net goed mee weggekomen….
Combarro is een klein en erg toeristisch dorp. Het is gevuld met oude vissershuisjes en veel horreos. Het is zeker de moeite waard een tijdje door de kleine straatjes te struinen.
Vanuit Combarro gaat er een bus naar Pontevedra. We verruilen het water voor het land en stappen in de bus voor een stadstour.  We ploffen neer bij het eerste bakkertje dat we vinden en smullen van de koffie, wat zoetigheid en een tostada en stippelen een stadswandeling uit. Het is een mooie oude stad, maar door het miezerige weer komt het niet echt tot z’n recht. We bezoeken een van de vele markthallen met verse groente en fruit, wandelen over de oude Romeinse brug en bekijken de schelpvormige kerk op een van de pleintjes. Helaas zijn de musea vandaag dicht en na een paar uur door de miezer struinen, hebben we het wel gehad en wandelen via een Lidl terug naar het busstation.
 Terug in Combarro maken we aan boord van Luna wat Pimentos Padron voor we de kroeg in duiken. Plotseling slaan bij Brechtje de vlammen uit en water/suiker/yoghurt helpen niet om te blussen. Jantine en Ys geloven (bijna) niet dat ik een scherpe peper te pakken heb (Pimentos Padron kennen we tot nu toe alleen als zoete pepers), totdat zij er allebei ook één hebben en we met zijn drieën de bak yoghurt en daarna de bak cookiedough ijs naar binnen werken om te blussen. We kijken op de zak en blijken per ongeluk een zak met verrassings padrons te hebben gekocht. We lezen nu op de zak ‘veel zijn zoet, één is heet’!
Nadat de ergste brand in onze mond is gedoofd gaan we op zoek naar een gezellige kroeg om de rest te blussen met lokaal gebrouwen likeur en wijn. Terwijl we naar de kant varen met de dinghy, spelen de dolfijnen om ons heen.
Helaas is het al een paar dagen nat, koud en grauw weer. De zonnepanelen laden niet voldoende bij. Als we de motor een uurtje willen starten om bij te laden en de verwarming even aan te kunnen doen, weigert de motor dienst. Oh nee…! Wat nu weer? Gelukkig liggen we nog stevig achter het anker en is er op dit moment weinig wind, maar de motor moet het gewoon doen. Na wat kunst en vliegwerk krijgt Ys de motor gelukkig aan de praat. We besluiten de haven in te gaan, om uit te kunnen zoeken wat er aan de hand is. Het is helaas een dure haven, maar we blijken onverwacht korting te krijgen omdat we lid zijn geworden bij de Ocean Cruising Club. Dat is een gelukje. We blijven een paar nachten in de haven van Combarro aan de motor te klussen. Het lukt Ys vrij snel de motor weer werkend te krijgen, maar wat er precies mis is, blijft een raadsel.