Spain  August 27, 2024  26°

Het weer knapt ietsje op en we willen weer graag voor anker liggen. Dat scheelt havengeld. Terwijl we de boot weer aan het voorbereiden zijn om te gaan varen, legt er een catamaran op onze steiger aan. Ze lijken wat opgefokt en vol adrenaline. Nadat ze zijn aangelegd maken we een praatje. ‘’Are you going to sail now? There are 2 sailing boats attacked by orcas, just north of here.’’ We zijn van plan een nachtje voor anker te gaan bij Camarinas, gaan dus niet open zee op en gooien alsnog de trossenlos. We checken de orca-informatie groepen (facebook/telegram) en komen erachter dat het gaat om het Vlaamse stel die afgelopen nacht naast ons aan de steiger hebben gelegen. Informatie komt verdeeld binnen, maar ze blijken schade te hebben en moeten binnengesleept worden door de hulpdiensten. Later volgt informatie dat 1 persoon per helikopter van het schip is gehaald, wat er aan de hand is, is nog onduidelijk. Uren later zien we het schip door de verrekijker binnen gesleept worden. We besluiten de volgende ochtend even langs te gaan en een hart onder de riem te steken. Als we ’s ochtends langs gaan, staat er nog een camera en verslaggever op de steiger te filmen. Ze zijn het eerste schip dit jaar dat in Galicië aangevallen is en dat is lokaal ook nieuws. Ze verwelkomen ons wel direct aan boord en vertellen hun verhaal. Een groep van 8 orca’s doken uit het niets op en beukten tegen het roer, al met al duurde het een paar minuten en nadat de lol er wel af was lieten ze het schip stuurloos achter. Het roerblad is door het beuken schuin en vast komen te staan onder de romp waardoor ze alleen nog maar rondjes konden varen en dus naar binnen gesleept moesten worden. Tijdens de sleepoperatie werd haar hand verbrijzeld met een grote wond terwijl ze een van de sleeplijnen over de bolder wilde leggen, ze kregen het bloeden niet gestopt, waarna ze door een helikopter van het schip wordt afgehaald en later met gespalkte en verbonden hand met een taxi naar het schip terug is gekomen. Achteraf blijkt het vooral een grote wond te zijn en valt de verdere schade qua bot breuken/verbrijzeling mee. Nu is het afwachten wanneer er naar de schade aan het schip gekeken kan worden en wanneer het gerepareerd kan worden. Ze zitten er verslagen en moe bij. (Later horen we van andere zeilers dat het schip inmiddels bij La Coruna op de kant staat waarbij schade aan het roerblad goed te zien is.) Het maakt bij ons grote indruk. Ja we wisten wel dat ze in dit gebied zitten, maar nu komt het erg dichtbij. We besluiten nog een nacht te blijven om het even aan te zien. Maar de rest van de dag worden geen nieuwe incidenten meer gemeld.

Na een geslaagde borrel op het strand met andere zeilers en uitgebreid over het orca probleem te hebben gehad, maken we de keuze met elkaar ‘s ochtends los te gooien om naar het einde van de wereld te varen, kaap Finisterre voorbij. De naam Finisterre is afgeleid van het Latijnse Finis Terrae, het einde van de wereld, oftewel daar waar de wereld ophoudt. Toebedeeld door de Romeinen, die dachten dat de westelijke wereld tot aan het einde van dit schiereiland reikte en niet verder. Een uur nadat we losgegooid hebben wordt er een melding gedaan in de telegram groep ‘orca gespot bij Finisterre’. We kruipen nog dichter onder kust om in zo ondiep mogelijk water te blijven. De kustlijn is fantastisch, groen van de bossen en grote rotspartijen. Mooi, maar liever hou je er iets meer afstand van. Driekwartier voor wij de kaap ronden wordt nogmaals een melding van een sighting gedaan van 1 orca, maar er is opnieuw geen interactie (aanval). Met samengeknepen billen ronden we kaap Finisterre. We zien 1 dolfijn, precies op de eerdergenoemde plek. We zijn, met wat extra spanning het meest westelijke punt van Europa langs gevaren! Deze titel heeft de kaap oneigenlijk verkregen, Cabo Touriñán is namelijk het meest westelijke punt, maar ach daar praten we maar even niet over 😉.

We leggen aan in Finisterre en ook onze mede zeilers uit Camarinas komen veilig aan. De wandelschoenen gaan aan en we maken een fantastische wandeling naar opnieuw het einde van de wereld, maar nu over land. Terwijl we door een hoogbegroeid pad wandelen, wordt onze aandacht getrokken door een kat. Die zit midden op het pad en loopt niet direct weg als we aan komen maar schuifelt wat aan de kant en blijft gefocust op iets wat midden op het pad ligt. ‘Een slang’ roept Ys ineens! Voorzichtig stappen we er omheen, waarna de kat zijn plekje naast de slag weer inneemt. Er is een prachtig uitzicht vanaf de hoge heuvels over de oceaan. Het is extra gaaf omdat we een aantal uur geleden, zelf daar op de oceaan met ons eigen schip gevaren hebben. ⛵