We zeggen Monique en Joost nogmaals gedag en gooien de trossen los vanuit Póvoa.

We knallen halve wind met 8 knopen west richting het diepe water. Zeilvoering: Fok 1e rif, Grootzeil 1e rif, Bezaan vol, motor bij 1500 toeren. Slingerend langs de visboeien. Een nieuwsgierige groep gewone dolfijnen komt even bij Luna kijken voordat ze door snellen naar een volgende bestemming. De golven worden hoger en wind trekt aan naar mate we verder de zee op komen. Over een half uur varen we letterlijk van het Europese continentaal plat af van 150m diepte naar ongeveer 2500m over een afstand van een paar mijl. Een stukje voor het diepte ravijn schrikken we op van spuiters. We turen in de golven, door de woelige zee is het lastig met zekerheid te zeggen wat we precies zien. Iets later, net nadat de dieptemeter niet meer kan vertellen hoe diep het is, ziet Brechtje heel dicht bij weer een vin het water uit komen ‘daar zwemt iets!’ zegt ze met schrik in de stem.  Al snel zien we dat dit een andere walvissoort is dan de gevreesde orca’s. Wij denken dat het dwergvinvissen zijn geweest. De lange grijze rug met kleine rugvin is vergelijkbaar met de vinvissen die we eerder zagen, maar dit dier was aanzienlijk kleiner dan wat we destijds bij Corme zagen. We kunnen maar kort genieten, het varen is behoorlijk intensief. Na een uur op diep water vallen we af en zetten we koers naar het zuiden.

Luna loopt als een speer, met regelmaat ligt de snelheid tussen de zeven en acht knopen. We zetten het eerste rif in de bezaan erbij, dit geeft meer balans in het schip. Ook zetten we de fok op de boom om comfortabeler een ruime koers te kunnen varen.

De zeegang en deining beginnen ons parten te spelen. De bezaan heeft inmiddels een tweede rif. Luna wordt als een speelbal opgetild en neergekwakt door de golven. We schatten ze ongeveer 3,5 meter hoog en kort op elkaar, een interval van zo’n 7-8 seconden, geen pretje. De golven slaan nog net niet de kuip in, het gangboord wordt wel continue gevuld met kolkend water. Hier en daar zien we brekende golven. Tijdens Ys’ wacht hoort hij ineens een donderend geraas achter zich, een extra hoge golf breekt vlak achter Luna en haalt het schip in. Hij zet zich schrap, maar gelukkig blijft het bij een flinke plons water achterop en een paar flinke spetters in de kuip. Het liefste willen we de rolfok weghalen en de kotterfok hijsen. Alleen is de kotterval in gebruik om de boom omhoog te houden. Dus voordat de kotterfok omhoog kan, moet de boom terug aan dek. Met dit weer vinden we het onverantwoord om zo’n operatie uit te voeren, de kans op ongelukken is veel te groot! We varen dus nog maar even door met de huidige zeilvoering…

Het was niet leuk vanochtend, we voelen ons niet onveilig maar hebben er op het moment simpelweg geen plezier in. Anderhalve dag rondgekwakt worden begint zijn tol te eisen. Ys heeft eigenlijk nog niet geslapen en kan het moeilijk loslaten tijdens zijn af-wachten. De lekkere voorbereidde maaltijden van Brechtje zijn onmogelijk klaar te maken in dit weer. Alles wat langer dan tien seconden onbeheerd ergens ligt gaat met grote sprongen door het interieur heen. Zo hebben we gisteren een zak chips als maaltijd gehad, maar uiteindelijk lukte het ’s avonds laat nog om al schrap zettend in de kombuis, kip-taco preu in een pannetje op te warmen en in een kommetje weg te werken. Lekker warm in de buik . We eten vooral omdat we weten dat er wat in moet, niet omdat we trek of zin hebben.   Vanochtend hebben we samen zitten huilen in de kuip. We begrijpen niet wat mensen zo prachtig vinden aan dit oceaanzeilen. Dankzij Starlink kunnen we bellen met Abel en Robert (Brechtjes vader), het is fijn om ons hart te kunnen luchten en samen een plan te maken. We besluiten dat dit niet leuk is en dat het anders moet. We vallen 40 graden af met als doel naar Lissabon of Algarve te gaan varen. Een keuze waar we niet blij van worden, terug naar orca gebied is niet onze eerste keuze, maar het is beter dan nog langer in deze condities moeten varen. De nieuwe koers en zeilvoering (voor de wind, fok en grootzeil elk over een andere boeg) geven een nieuwe balans, het is ineens eens stuk minder oncomfortabel. De wind draait een stuk en dat maakt dat we met deze zeilvoering per toeval uitkomen op koers richting Porto Santo. Een paar uur na het pijnlijke besluit lijkt het erop alsof we “als vanzelf” naar de oorspronkelijke bestemming worden geblazen. De wind en zeegang zijn nog steeds erg stevig en vermoeiend, maar deze modus is beter vol te houden. We durven het inmiddels aan om de boom eruit te halen. Hierna halen we het grootzeil weg en rollen we de fok helemaal uit. Dat scheelt een hoop, de extra druk voorop het schip maakt dat Luna een stuk stabieler door de golvende zee wordt getrokken. Dit onthouden we voor de toekomst! Vandaag lukt het Brechtje een blik kant en klare risotto op te warmen, dit smaakt goed en is verwarmend. Het lukt Ys hierna zowaar om even te slapen. Boven ons hoofd is de hemel bewolkt, geen ster te zien. Note: Het is nauwelijks op film te krijgen hoe hoog en onstuimig de golven zijn. Het is vooral te zien aan hoe snel Luna van gangboord naar gangboord heen en weer gaat.

De motor staat weer aan. De wind is te veel afgenomen om alleen op de zeilen voldoende snelheid te houden. We willen over twee dagen op Porto Santo zijn omdat een dag later veel wind uit de verkeerde richting wordt verwacht. Als we dan nog onderweg zijn zal het een paar (onprettige) dagen langer duren voordat we ergens aankomen. Het goede nieuws is dat we inmiddels goed en wel over de helft zijn, we hebben ruim 350 mijl gevaren, nog ongeveer 300 te gaan. We weten het helaas niet precies omdat Navionics (het programma waarmee we navigeren) regelmatig uitvalt. We starten dan opnieuw op en zijn dan de reeds gevaren mijlen “kwijt”. Het voelt wel goed om te kunnen aftellen!   Onze wachten korten we in van vier uur naar drie. We merken allebei dat het laatste uur “op” altijd best pittig is terwijl we het laatste uur “af” telkens al wakker zijn. Het nieuwe ritme is even wennen, maar bevalt goed. Tussen de wachten door warmen we ons aan een grote kom pompoensoep. Boven ons zijn inmiddels duizenden sterren te zien. Wonderlijk, de nachten zijn natuurlijk wel donker, maar de heldere hemel geeft toch wat licht, ook als er geen sterren te zien zijn.

We hebben inmiddels beter weer en kunnen relaxter motorsailen. De zeilvoering is weer vergroot. Rolfok vol, eerste rif grootzeil en bezaan vol. De windkracht schift tussen acht en vijftien knopen. We hebben de zeilen iets strakker dan halve wind staan. De motor zorgt voor de snelheid. Ons doel is inmiddels om rond zonsondergang op Porto Santo aan te komen. Het is een voor ons onbekende haven, we willen dus graag voor het donker een plekje vinden. De zon schijnt en afgelopen uren voelt de wind steeds warmer aan. Opeens worden we getrakteerd op bezoek van een grote groep gevlekte dolfijnen! Deze soort hebben we nog niet eerder gezien, het voelt als een cadeautje. We hebben inmiddels een ritme gevonden dat we goed vol kunnen houden. We rusten uit en kunnen in deze condities eten klaarmaken. We spelen samen een spelletje Quixx op onze telefoons, deze app heeft een ingebouwde dobbelsteen, leuke en welkome afleiding tussen onze wachten door, om ook nog even een momentje samen te hebben als er verder weinig gebeurt. Porto Santo is al sinds vanochtend in zicht en wordt steeds duidelijker zichtbaar aan de horizon.  Hoe dichterbij we komen, hoe duidelijker de contouren van het eiland worden. Het ziet eruit als een grote kale vulkanische rotspartij, met nauwelijks groen en er is geen bebouwing zichtbaar.