Opstapper Jantine

We komen terug in Portosín. Het blijkt springtij. In de bus horen we al iemand zeggen dat het nog nooit zo hoog is geweest. Op de haven blijkt het water zo hoog te staan dat we onze schoenen uit moeten trekken om van de wal op de drijvende steiger komen. Luna ligt er gelukkig wel goed bij.

Er is veel wind en regen voorspeld en Brechtjes zus Jantine komt volgende week naar ons toe. Gezien we op een goed bereikbare plek liggen vanaf Santiago en het weer niet top is, besluiten we te blijven liggen en wat klussen aan te pakken.

Met project windvaan zetten we goede stappen, we installeren starlink waarmee we internet aan boord krijgen vanaf een sataliet (ook midden op zee), de ankerbak pakken we aan en de in Nederland gemaakte houtjes voor de boekenkast zijn geïnstalleerd.

Op de dag dat de meeste regen voorspeld is, is het bij ons…droog! We trekken de wandelschoenen aan en maken een prachtige wandeling. Met op een wandelkaart aangegeven route, die we op de haven kregen, volgen we  route ‘blauw met gele streepjes’, meestal goed aangegeven op bomen, rotsen, op straat of een losliggend steentje midden op de weg. Heerlijk een keer zo’n route wandelen, waarbij je niet de hele tijd op je telefoon aan het kijken bent of je wel goed loopt. De route gaat over het strand, door bossen, heuvel op, heuvel af, kleine graspaadjes langs, een veld en door verlaten dorpjes. Bij de huizen zie je overal horreos. Dat zijn smalle gebouwtjes op houten of stenen palen met een dakje. Ze zijn gemaakt van stenen met gaatjes of hout en een dikke laag stro op het dak. Ze dienen als droogschuur voor graan, vis en vlees, zo wordt het hoog en droog beschermd tegen ongedierte. Veel huizen hebben ook een echte waakhond, die je keihard blaffend de stuipen op het lijf jaagt.

Wanneer Jantine arriveert blijkt haar backpack niet meegekomen te zijn met het vliegtuig… balen! Dan maar een pyjama van Brechtje aan. Na een luie ochtend maken we met zijn drieën opnieuw een prachtige wandeling van ons wandelkaartje. Als we terugkomen blijkt de backpack er nog niet te zijn. We besluiten de volgende dag toch los te gooien richting de volgende haven en het adres voor de backpack aan te passen. Carmela van het office is gelukkig zo vriendelijk de haven van Combarro even te bellen om in het Spaans uit te leggen dat er een backpack bij hen wordt afgeleverd. We drinken nog een kop koffie met onze Franse overburen van sv Borgnefesse (Sarah, Alex en dochter Arienne). Zij besluiten met ons los te gooien en ook richting Combarro te varen, omdat ze het gezien de orka situatie fijner vinden ‘samen’ te varen. We zeggen gedag tegen Carmela van de office. Ze heeft ons veel en enthousiast geholpen met diverse kleine vraagstukken. We geven haar als bedankje een uit Nederland meegenomen chocolade letter en ze moet erg lachen als we het Sinterklaas verhaal vertellen die uit Spanje naar Nederland komt.