Een onverwachte ontmoeting…- Corme

 Na een prima nachtje voor anker bij Ares halen we einde van de ochtend het anker op voor poging twee richting Corme. De zee is veranderd in rustig water, na de hoge golven van gisteren is het een wereld van verschil. Maar de wind laat ons een beetje in de steek en er valt weinig te zeilen.

Ongeveer halverwege de route varen we langs het eiland van Malpica, waar we een aantal weken geleden vanaf de kust langs gewandeld zijn. Leuk om het eiland nu van deze kant te bekijken.

We varen steeds meer orka gebied in. Sinds vier jaar vallen orka’s zeilboten aan. Waarom ze dit doen is gissen. Het huidige vermoedde is dat door een beschermingsprogramma van tonijnen, de tonijn populatie zo erg gegroeid is, dat de orka’s weinig moeite hoeven te doen om aan voedsel te komen en ‘tijd over’ hebben. Het zijn slimme dieren en het lijkt erop dat ze de zeilboten, met zo’n leuk naar beneden hangend roer een mooi speeltje vinden om, dan wel zo hard mogelijk tegenaan te beuken tot het krak zegt, dan wel jaag technieken op toepassen en het aan elkaar te leren. Voor de opvarenden een angstaanjagende gebeurtenis die in meer of mindere mate schade aan de boten veroorzaakt. We volgen de website orcas.pt en zijn lid van de telegram groepen waarin iedereen die door orka gebied vaart, meldt van en naar waar je naar toe vaart en of er iets te melden is (blauw is een sighting, rood is een attack). Het protocol is in ondiep water te varen <20m of dieper dan >350 m, want daar zwemmen orka’s niet. Echter is het bijna niet mogelijk omdat het water vaak direct bij de hoge kliffen al dieper is dan 20 meter en de 350 meter lijn een heel eind verder op de oceaan ligt. Op dit moment zijn er meldingen van orka’s in het zuiden van Portugal en in Biskaje. We staan dus wel op de uit kijk, maar verwachten eigenlijk geen orka’s tegen te komen.

Verder is de tocht relatief saai, weinig wind dus niet te zeilen, weinig dolfijnen, kortom weinig te zien.

Ineens zie ik gigantisch hoge spuiters, als gijzers, omhoog spuiten. Ik twijfel nog even of het golven zijn die tegen de kliffen kapot spatten, maar Ys ziet direct, dit zijn walvisachtigen. Met een knoop in onze maag turen we met de verrekijker of we grote driehoekige zwarte vinnen zien. Maar nee, we zien een lange rug het water uit komen met een klein dolfijn-achtig vinnetje en dan weer een stuk rug. Zoekend in ons walvissen en dolfijnen boekje detecteren we dat het Gewone vinvissen moeten zijn. Een groep van 5 á 6 passeert ons op een paar honderd meter langs de kust, één neemt een afslag en kruist onze koers op een tiental meter. We zijn nog even bang dat het dier, dat zeker 1,5x langer is dan Luna, niet snel genoeg is. Maar na twee keer zijn rug te laten zien, verdwijnt hij de diepte in. Helaas geen foto kunnen maken. Later noemt Joost (Sv Ladigue) (hij heeft onderzoek heeft gedaan naar walvissen op de Azoren) dat dit toch wel erg bijzonder is om gewone vinvissen te zien in dit gebied. Nog vol van deze ontmoeting draaien we ria de Corme in.

Een heerlijke dennengeur van de groene heuvels gevuld met naaldbomen en eucalyptusbomen komt ons tegemoet. We zijn al gewaarschuwd dat er midden in de baai een rots onderwater ligt, gemarkeerd met een aangegroeide rots-boei (die de echte rots markeert). Het is dat dit ons al verteld was, maar anders hadden we gezworen dat het een uitstekend stuk rots was… Het blijkt een relatief kleine baai te zijn en een stukje voorbij de rots-boei is er een mooi plekje voor ons. Het anker valt en pakt in één keer. Het is hier mooi, de rotsen en heuvels zijn groen en we liggen dichtbij drie blinkend witte stranden. We proosten op Luna en ons mooie avontuur.